مدارس ایرانی در هند نیازمند توجه مسئولین هستند!!!

ایران در 101 كشور دنيا دارای 148 مدرسه در مقاطع مختلف تحصیلی می باشد که يك‌هزار و 800 معلم در آنها فعاليت دارند.طبق آمارهای موجود قریب به  18  هزار دانش‌آموز در اين مدارس مشغول تحصیل می باشند. هدف از راه اندازی این مدارس  ارتباط مستمر و محکم با ایران و فرهنگ ایرانی و حفظ پیوند با گذشته، تاریخ و فرهنگ ایران و در یک کلام حفظ هویت ایرانی برای کودکان ونوجوانان کشورمان بوده است. اما آنچه در هند شاهد هستیم حکایت از آن دارد که مدارس ایرانی بویژه در شهرهای پونا و میسور فقط حضورفیزیکی دارند و نقش چندانی در تحقق اهداف یاد شده ندارند. بعبارت دیگر می توان گفت بسیاری از اولیاء از سر اضطرار٬ برای جلوگیری از گسست و وقفه تحصیلی در زمان اقامت غیردائمی خود در خارج از کشور و همچنین حفظ پیوندهای حداقلی با آموزش زبان فارسی فرزندان خود را در این مدارس ثبت نام می کنند.

برخی ازچالش های فرا روی مدارس ایرانی در هند عبارتند از:

•         فضاهای آموزشی نامناسب که عمدتاً استیجاری و موقتی هستند و در شان جمهوری اسلامی ایران نمی باشند.

•         بخش عمده ای از این مدارس ازفقدان تجهیزات و امکانات کمک آموزشی رنج می برند.

•         پایین بودن کیفیت آموزشی یکی دیگر از چالش هایی است که در صورت تداوم منجر به کاهش دانش آموزان و تعطیلی مدارس مذکور خواهد شد. یکی از مهمترین دلایل افت تحصیلی استفاده از نیروی انسانی فاقد تجربه تدریس ٬ بدلیل عدم اعزام معلم رسمی در برخی از مدارس می باشد.

•         فقدان فضای ورزشی و امکانات ورزشی در مدارس٬ که علاوه بر تاثیر منفی در فرایند پرورش ٬ سبب کاهش یادگیری بدلیل عدم وجود شادابی و نشاط دردانش آموزان شده است.

•         مدارس مذکور فاقد کتابخانه ای که حاوی کتب مفید و بروز برای استفاده دانش آموزان باشد هستند.

•         تاخیر طولانی در ساماندهي نيروها و اعزام معلم برای این مدارس  بویژه برای شهرهای پونا ٬ میسور و بمبئی٬ سبب شده است که معمولا معلمین 2 تا 3 ماه بعد از آغاز سال تحصیلی وارد مدرسه شوند.

•         عدم ثبت نام متقاضیان به صورت رسمی و روزانه در مقطع دبیرستان ٬ سبب شده است اولیاء به ناچار آموزش و پرورش فرزندان خود را به دست معلمین هندی بسپارند. بیگانگی با فرهنگ٬ سنت ها و ارزش های اسلامی - ایرانی و آسیب پذیری آنان در ابعاد مختلف از جمله عواقب حضور این دانش آموزان در مدارس هندی بوده است.

•         عدم اجازه فعالیت رسمی مدارس ایرانی از سوی دولت هند در شهرهای پونا و میسور که بیشترین آمار دانشجوی ایرانی را دارند.

•         حذف سرپرستی های مدارس خارج ازکشور از ابتدای سال تحصیلی 1390 ٬ که با توجه به آسيب‌ها و تهديدهاي گوناگون مطرح در مقابل اين مدارس، حذف سرپرستي‌ها و اداره متمركز آنها باعث شده است مدارس در پیگیری مسائل مربوطه با مشکلات فراوانی روبرو شوند.

بدون شک چالش های یاد شده برکیفیت آموزشی و نحوه مدیریت و برنامه ریزی ها در این مدارس تاثیر منفی گذاشته  و استمرار این وضعیت٬ با رهنمود هاي صريح و دور انديشانه مقام معظم رهبری در باب مدارس ايراني خارج از كشور و تاكيد معظم له بر ضرورت توسعه كمي و كيفي آنها که بيانگر اهميت و جايگاه راهبردي اين مدارس در ايجاد و استحكام پيوند هموطنان مقيم خارج از كشور با ميهن عزيز و نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران  و حفظ و تعميق هويت ايراني ، اسلامي فرزندان اين مرز و بوم در اقصي نقاط جهان مي‌باشد٬ مغایرت دارد.

بنابر این توجه به مسائل مدارس ایرانی در هند یک ضرورت می باشد ٬ و نیازدارد تا مسئولین و متولیان امور در  وزارت آموزش و پرورش (مرکز امور بین الملل و مدارس خارج از کشور) و وزارت امورخارجه ( سفارت و کنسولگریها) به صورت ویژه به مسائل درازمدت فرهنگی و آموزشی کودکان و نوجوانان ایرانی در هند بپردازند و نسبت به رفع مشکلات فراروی این مدارس همت گمارند.

تاریخ نگارش:۲۸ مهر ماه ۱۳۹۰